حمید یزدانپرست
مطلبی هم در عظمت رهبر شهید و موقعیت خانوادگی و سلامت نفسشان نوشته بود و اینکه رهبران مذهبی در همه جای جهان از حمله نظامی مصون هستند؛ اما اسرائیل و آمریکا به قدری در این سالها گستاخ شدهاند که داوری جهانی برایشان اهمیتی ندارد و البته کدام جهان؟ سازمان مللی که حدود نه سال بعد از جنگ تحمیلی و پایانیافتنش، تازه زحمت کشید و گفت عراق آغازگر جنگ بوده و الان نیز لالمونی گرفته و چشم و دهنش را بسته که تا ابد بسته بماند!
یکی از چیزهایی که این روزها و بیش از آن در شبها چشمگیر است، وفور پرچم ایران است و رونق بازار تهیه و خریدش در اندازههای مختلف، مناسب بچه کالسکهنشین تا جوان زورمند و کهنسال کمتوان. شبی نرسیده به میدان، دخترکی سهـچهار ساله را دیدم که چادر بر سر و پرچم کوچکی در دست داشت و یکباره مثل انار ترکید و بلندبلند زد زیر گریه. پدر و مادر با مهربانی علت را پرسیدند، گفت: «پرچم من لوله میشه!» توضیح دادند: وقتی باد میزند، همه پرچمها لوله میشوند، به گوشش نمیرفت و اشک میریخت. حدس زدم پرچم برادرش که از قد و قواره او هم بزرگتر بود، چشمش را گرفته است، این بهانه را میآورد!
حالا سکوی بزرگی در میدان درست کردهاند، حدود دو در چهار متر، بدون سقف که مناسب این شبهای پرباران نیست. آنهم در کنار ساختمان دونبش و بلند جهاد سازندگی که معمولاً هرچند وقت یکبار، تصویر بسیار بزرگی بر آن نصب میکنند. هم ساختمان چند نورافکن در فواصل معین دارد و هم این سکو که پنجشش پله میخورد و دورش را نرده کشیدهاند تا کسی بر فرازش نرود. نه نحوه نورپردازی را میپسندم و نه شیوه صدارسانی را. چند دستگاه بزرگ پخش صوت گذاشتهاند که بردشان محدود است و با یکدیگر هماهنگ نیستند، چون صداها همزمان پخش نمیشود و از این روی، جمعیت حاضر در اینور و آنور میدان نمیتوانند یکپارچه جواب بدهند. در برخی جاها نیز صدا مبهم و بلکه نارسا میشود. نورپردازی میدان هم که البته ربطی به آنها ندارد، خوب نیست و تاریکی برخی قسمتها موجب میشود عقب دیده نشود. شاید اصرار گاه و بیگاه برخی مداحان به مردم که چراغ موبایلشان را روشن کنند، برای همین باشد و با همه اینها، برنامه اینجا در نظرم بهمراتب بهتر و دیدنیتر از عموم برنامههای تلویزیون است، بهخصوص در این ایام.
شب سرنوشت
امشب اولین «شب قدر» است و مطابق برنامهای که در مسجد امیرالمؤمنین(ع) تنظیم شده، قرار است نماز جماعت را اول وقت بخوانند، بعد که مردم به خانه رفتند و شام خوردند و در مراسم میدان شرکت کردند، به مسجد برگردند و سخنرانی حجتالاسلام پورعلی را بشنوند. برنامه شبهای قدر نیز با حجتالاسلام حسنپور است.
شما چه نظری دارید؟